Ja pozwolę sobie przedstawić.
do góry chwileczkę zaczekać i za chwilę będzie działać.
Radiowiec nie umie posługiwać mikrofonem.
Dzień dobry Państwu.
Ja posłużę się informacjami, które tak ładnie i
zgrabnie skomponowali koleżanki i koledzy z działu promocji.
Jest wielkim fanem The Beatles, ma pocztówkę Johna
Lenona, mnóstwo płyt winylowych i barkę na tamidzie.
Pracował w wielu rozgłośniach radiowych, rozmawiał
z największymi gwiazdami zagranicznymi, Madonna, Lady
Gaga, Lenny Kravitz, Melissa Keys.
Prowadził setki imprez kulturalnych i koncertów.
Jest autorem książek.
Książki jednej.
Dzień dobry wieczór.
Dzień dobry wieczór to jest biografia autoryzowana w
pewnym sensie w WW, ale to są po
prostu rozmowy z członkami zespołu, które przeprowadziłem.
I teraz mój ulubiony smaczek, dyrektor muzyczny
RMF FM, dyrektor muzyczny programu Trzeciego Polskiego
Radia, dyrektor muzyczny Radiostacji, Radia SK Kraków,
MTV Polska, dyrektor Sopot Festiwalu, naczelny pisma
muzyczno-artystycznego Machina, słowem szef Piotr Metz.
Jeszcze raz brawa.
To się czuję w obowiązku.
Tam chyba dwie rzeczy sprostować.
Posiadasz pocztówki nie Johna Lennona,
tylko od Johna Lennona?
To pierwsze, to bardzo istotna.
Zabrakło mi od, ale jest napisane dobrze.
A Barka na Tamizie to tylko przez dwa lata, mniej
więcej 15 lat temu, teraz jest Barka w Warszawie.
A było na Wiśle, czyli też było dobrze.
Tak. Usiądźmy.
Ale wywiad już trwa dłużej niż 20 sekund.
A wiem, że Pan w takim stresie
musiał przeprowadzać, znaczy dowiedział się, że może
tyle trwać wywiad z Mikiem Jagerem. Zaczynając od...
Opowiedzieć o tym?
Nie dam, nie dam jeszcze teraz. To jeszcze nie.
To jeszcze historia na później.
Zaczynając od jak się idzie, tym pozdrowieniem
przywitał słuchaczy Raymond Zarek w 97 roku
w rozmowie, wywiadzie z Panem.
To był wywiad z pozostałymi przy
życiu trzema członkami The Doors z
okazji takiego wydawnictwa, które wówczas przygotowywano.
Panowie się widać było jak się weszło do
pomieszczenia, że generalnie poza tym pomieszczeniem ze sobą
nie rozmawiają i jest blisko do tego żeby
się pobili, ale promocja promocją.
W zasadzie z każdym musiałem mimo, że siedzieli
koło siebie rozmawiać osobno, ale rzeczywiście Rayman Zarek
przywitał mnie taką przedziwną konstrukcją słowną.
Ja przez chwilę myślałem, co on
do mnie powiedział, jak sze idzie.
Rozumiem, że chciał powiedzieć, jak się
masz albo jak ci idzie.
Czy to może prototyp jeszcze
Google Tłumacz tak mógł podpowiedzieć?
Trudno to zrozumieć.
Szybko dogadaliśmy się, że on jest
takim połączeniem Mazowszanina z Białostoczaninem.
Tutaj gdzieś rodzina w tych okolicach mieszka i
ponieważ to nie było przedmiotem naszego spotkania i
rozmowy, Umówiliśmy się, że zrobimy śledztwo.
Ja mu obiecałem, że pomogę.
On obiecał, że przyjedzie.
On nie przyjechał, a ja nie zrobiłem śledztwa.
Tak, bo Rejman Zarek twierdził, że jedni
dziadkowi pochodzą z Warszawy, inni z Białegostoku.
Był nawet apel na antenie o to, że gdy ktoś
coś wie, może zadzwoni, może to się uda ustalić.
Jak rozumiem jednak nie udało się tego ustalić i
cóż, The Doors nadal nie będzie w naszym regionie.
Może jeszcze coś się okaże,
bo teraz są media społecznościowe.
Ja ostatnio szukałem, chyba nie mogę
opowiedzieć tej opowieści, bo ona jest
za długa, chociaż jest fantastyczna.
Szukałem jednego pana, który się nazywał Stanisław Kruconi,
pochodził ze wsi pod Biłgorajem i z którym
byłem na festiwalu w Łódz w 1994 roku.
I próbowałem go po latach odnaleźć, bo on się z
tego festiwalu, a był zwycięzcą konkursu, pewnego napoju chodzącego na
wyjazd, oddalił i został z rodziną w Chicago.
i próbowałem go teraz odnaleźć po Facebookach
i się okazało, że w jego okolicy
mieszka około 200 ukruconiów o imieniu Stanisław
i trochę odpuściłem, ale nadzieja zawsze zostaje.
No dobrze, to jesteśmy w takim szczęśliwym okresie.
Trzy tygodnie po ukazaniu się najnowszej piosenki pana
ulubionego zespołu The Beatles, Now and Then.
Ten czas trzech tygodni pozwolił nam się i
z nią zapoznać, i osłuchać, i trochę okrzepnąć.
Pan wiem, że przygotował, chcielibyśmy wysłuchać, może Państwo
nie znacie tej pieśni, to ja pozwolę sobie
włączyć, żeby było wiadomo, o czym będzie mówić.
Tak naprawdę z obrazkiem, czyli teledysk, prawda?
Ja może zrobię do tego jednak wstęp.
Mówiąc szczerze nie spodziewałem się, że,
przepraszam jak to brzmi, ale dożyję,
że Witelsi jeszcze wydadzą jakiś utwór.
Tymczasem okazało się, że oni mają niedomkniętą
historię, którą znałem z lat dziewięćdziesiątych.
Skracając opowieść, wtedy nie było technologii, żeby bardzo źle
nagraną kasetę przez Lenona u niego w domu tak
poprawić, żeby z tego jakieś nagranie powstało.
Teraz ta technologia jest i
postanowili się z tym zmierzyć.
Ale ponieważ to są Beatlesi, zmierzyli się
tak, że po 10 dniach teledysk zobaczyło
w YouTubie 30 milionów osób, a płyta
weszła na pierwsze miejsce sprzedaży w Anglii.
Sprzedaży.
Nie tam żadnej plebiscyty
popularności, tylko sprzedaży.
Po 58 latach od poprzedniego numer jeden Beatlesów, co
oczywiście jest rekordem, bo jeżeli się teraz mówi, że
Taylor Swift jest taka artystka bardzo popularna w Stanach
Zjednoczonych, już jest większa niż Beatlesi, bo ją miliard
ludzi oglądało na YouTubie, Ktoś słusznie zauważył, to pogadajmy
za 58 lat, co będzie z tej losy.
Nieśmiertelni Beatlesi w piosence Now and Then.
I know it's true It's all because of you And if
I make it through It's all because of you And now
and then If we must start again Well, we will know
for sure That I will love you again Now and then
I then, I want you to be there for me.
A voice to be told to me.
I know it's true.
Yes, I'm old because of you.
And if you go, Nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie.
Dzięki za oglądanie!
Zobaczmy, co się wydarzy.
Napisy stworzone przez społeczność
Amara.org Dzięki za oglądanie!
Wśród tego 30 miliona odsłon z
500 to są moje wyświetlenia.
Ja spotkałem się z tym, że w Stanach
już w tej chwili jest kongres psychologów na
temat tego, czemu ta piosenka zdobyła taki sukces.
Oni starają się to zrozumieć.
I myślę, że jest coś w tym, że w
świecie, który się popsuł i który generalnie codziennie rano
jak otwieramy wiadomości, Mamy same złe rzeczy.
Było potrzebne coś, co ludzkość na chwilę zjednoczy.
Co takie uniwersalne poza
kontynentami, podziałami, polityką.
Co wszystkim gdzieś tam trafi na
chwilę i zatrzyma na chwilę świat.
Myślę, że ta piosenka w jakimś mierze to wypełnia.
Koledzy z Uniwersalu w Stanach mówią mi
nawet, że dużo osób pyta, co to
za nowy, fajny zespół takich młodych osób.
Taką ładną piosenkę nagrali.
Myślę, że to jest więcej niż piosenka, to
jest jakaś historia, to jest jakieś zdarzenie.
Paul McCartney miał 81 lat, Ringo Starr 83.
Jeszcze raz popracowali z nieżyjącymi kolegami
i zostawiają jakby domknięcie pięknej historii,
kiedy przez 60 lat co najmniej
kilku pokoleniom zrobili ścieżkę dźwiękową życia.
Czyli dawni Beatlesi byliby dumni z
tych dzisiejszych Beatlesów z tej piosenki?
Ja się staram zawsze w takiej sytuacji nie
myśleć o sobie, tylko myśleć o tym, że
Shawn Lennon, syn Johna Lennona, nie tylko zaakceptował
tę piosenkę, ale się przy niej popłakał.
To samo z rodziną Harrisona.
W tym zespole zawsze było i tak jest
do tej pory, ze spadków rycami jest demokracja.
Są cztery głosy za i jeżeli jednego
brakuje, to nic nie ujrzy światła dziennego.
Jeżeli oni to zaakceptowali, to myślę, że
to jest ważniejsze od tego, czy np.
mnie się to podoba, czy nie.
Ale mi się podoba.
To chciałem zapytać.
Jak pan sądzi, czy to zjawisko The
Beatles dla młodego słuchacza jeszcze coś mówi?
Czy ta piosenka może spowodować,
że jednak będzie się umówiło?
Zaczyna się taki trochę trend, widzę to już też
w branży, żeby sprzedawać Beatlesów inaczej, nowemu pokoleniu.
Są zupełnie nowe miksy teraz, bardziej
współczesne tych utworów jeszcze raz zrobione.
Jest trochę rzeczy takich jak ten projekt, który
umówmy się to 30 milionów i pierwsze mistrza
sprzedaży w Anglii to nie są tylko tak
zwani dziadersi, czyli ja i moi koledzy.
Tylko to musi być coś znacznie więcej.
Myślę, że właśnie ta historia, ta niezwykła historia, która
za tym stoi powoduje, że tak jak kilkanaście lat
temu sprzedano na nowo Beatlesów innemu pokoleniu, bo zrobiono,
to był trochę testament Harrisona, ale zrobiono przedstawienie cyrkowe
Cirque du Soleil w Las Vegas.
z prawdziwą muzyką Beatlesów,
na nowo zupełnie skomponowaną.
To przedstawienie, które było obliczone na 5 lat gra do
tej pory, czyli już jest 2006, już mamy 18 lat.
Przy kompletach bilety są po 300 dolarów.
To wszystko gdzieś tam powoduje, że na końcu
przy tej pięknej historii Beatlesów jest katalog wspaniałych
piosenek i to jest ta podstawa.
Bo bez tego to by były te chusteczki jednorazowe,
które teraz często mamy, które nam błyskawicznie znikają.
Przypomniał mi się film Yesterday o tym, jak jeden z
muzyków budzi się w świecie, gdzie nie znano Beatlesów.
I dochodzi do takiego pojedynku z Edem
Sheeranem, który w końcu się załamuje pod
naporem tych aranżacji i melodii tworzonych przez...
Sam fakt, że taki film powstaje,
myślę, daje trochę do myślenia, prawda?
Gdyby on trafił w zupełną pustkę, to to jest
za duże przedsięwzięcie nawet finansowe, żeby to w ogóle
za to się zawierać, a widocznie warto.
Ale wracając do tego otworu, trzeba
powiedzieć o tym, że sztuczna inteligencja
trochę jednak maczała w tym palce.
I tu będzie kontra z mojej strony,
dlatego że po pierwsze akurat w tym
przypadku sztuczna inteligencja nie ma zastosowania, zaraz
to szybciutko wytłumaczę, żeby nie zanudzać.
Ale w ogóle pojęcie sztucznej inteligencji myślę
może być trochę mylone, bo znam bardzo
przekonujące mnie opinie naukowców, profesorów od wybitnych,
od tej materii, którzy twierdzą, że nie
ma wciąż czegoś takiego jak sztuczna inteligencja.
Są tylko wysoko wydajne komputery,
które potrafią bardzo szybko liczyć.
Mało tego oni twierdzą, że na razie nie
ma perspektywy na coś takiego jak sztuczna inteligencja.
Natomiast historia z tym utworem jest związana
z tym, że latem jak ogłoszono, że
będzie nowe nagranie Beatlesów, Macartnej w wywiadzie
użył słowa sztuczna inteligencja.
No i agencje na świecie generalnie
napisały wszystkie, że Lenon nie żyje,
ale sztuczna inteligencja za niego zaśpiewa.
Nic bardziej miólnego.
W tym teledysku i w utworze użyto
programu, który się nazywa MAL, tam jest
angielskie machine learning, czyli uczenie maszynowe.
Generalnie polega to na tym, Lenon nagrał kiedyś
u siebie w domu na tak zwanym jamniku
boomboxie kasetę, na której grał na pianinie rozstrojonym
zresztą i sobie tam coś śpiewał.
Jest to jakości tragicznej.
Chodziło o to, żeby wyciągnąć z tego
i użyć w tworze samego Lenona.
I obecna technologia pozwala, maszyna uczy się
z tego brudu całego, który jest na
tej kasecie, wyciągnąć tylko głos Lenona.
Uczy się charakterystyki tego głosu
i wyciąga samego Lenona.
Jest świetny dokument o tym, jak to zrobiono.
Jak się na to patrzy, to otwieramy oczy ze zdumienia.
Ale to jest tylko tyle.
Tam nic nie zostało stworzone przez maszynę.
Tam wszystko zaśpiewali i zagrali albo żyjący
jeszcze, albo już nie żyjący Wittelsi.
To nawiązując trochę do słów tego
naukowca, o którym Pan wspomniał, mnie
to nieco pociesza, ponieważ opowiadając, tłumacząc
Państwu trochę arkana samego bibliotekarstwa.
Bibliotekarstwo czeka jeszcze na jedną nieodkrytą naukę
po to, żeby ją móc wprowadzić do
swojego katalogu nauki, żeby ją później rozwijać,
opisywać językiem haseł przedmiotowych.
Ja się spodziewałem, że ta AJA to
już jest ta nauka, która zostanie wprowadzona
w końcu do bibliotek pod cyfrą 4.
Mówię to na odpowiedzialność naukowców, ale
oni wiedzą więcej od nas.
Pochodność w bibliotekarstwie jest źle widziana.
Powiedział Pan w jednym z wywiadów, to co
sygnuje, to co opisuje sztukę czy artystę.
I sztuka muzyczna rodzi się z
nieskrępowanej wyobraźni, odwagi i pasji artysty.
Bez pasji to rzemiosło, rozrywka, ale nie muzyka.
Czy nadal Pan to podtrzymuje?
Generalnie podtrzymuję jedną rzecz, że bardzo często
u nas myli się pojęcia, Ja najczęściej
przez czasem przygodnych znajomych jestem pytany Panie
Piotrze, dlaczego kiedyś radio było takie fajne,
a teraz jest takie kiepskie?
Albo dlaczego muzyka kiedyś była taka fajna,
a teraz jest taka do niczego?
Myślę, że problem wylga na tym, że Trzeba
podzielić, gdzie jest granica, ona jest oczywiście bardzo
trudno namierzalna palcem pokazać, między rozrywką a muzyką.
Muzyka to jest sztuka, a rozrywka
to jest zupełnie inna dziedzina życia.
Ona ma inne cele, inne narzędzia.
Artyści bardzo często są tam tylko taką
troszkę, przepraszam, pacynką, którzy pokazują się w
słysznościowych teledyskach i czymś tam jeszcze.
I tu jest pies pogrzebany.
Obecne, no muszę użyć tego przykładu.
Moje kiedyś, zakładałem to radio,
ukochane radio RMF, grało muzykę.
Teraz gra wyłącznie rozrywkę tak naprawdę.
Pewnie by można tam się pokłócić o ten czy inny utwór.
Ale radio RMF, które ma znakomite informacje, moim
zdaniem ciągle najlepsze w Polsce, tu jestem patriotą,
jest w tej chwili i to jest okropne
stwierdzenie, ale ja go użyję.
Maszynka do zarabiania pieniędzy z reklam.
To jest przedsiębiorstwo.
To nie jest medium typu radio, takie na którym
się kiedyś wychowaliśmy i to powoduje, że tam są
takie narzędzia jakie są i cele jakie są.
Nie należy się o to obrażać, bo to
jest prywatny koncert, który musi zarabiać pieniądze.
Spróbujemy jeszcze do tematu radia i duszy
radiowca jeszcze wrócić, ale ja przytrzymałbym się
przy tym temacie sztuka, artysta, pasja.
Kiedyś taka modna postawa outsidera, artysty wyklętego.
To świadczyło o tym, że robi sztukę.
Teraz te wszystkie idee tutaj jakby stały się passe.
Raczej Nie ma już wolnego myślenia.
Jest kontrakt, z którego trzeba się wywiązać.
Są chwalebne wyjątki.
Jest ich pewnie mniej może niż kiedyś. Ale umówmy się.
A kogo Pan ma na myśli mówiąc?
Nika Kejwa na przykład.
To jest artysta, który nigdy się nie
zdradził swoich ideałów, który do tej pory
wyznaje te, od których zaczynał.
Pewnie Kate Bush, która jest niestety aktywna
bardzo sporadycznie, Nick Cave znacznie bardziej.
Ale tych artystów nie jest wcale
tak mało, jakby nam się wydaje.
Bardzo często, my ich nie znamy, bo oni wcale
się nie udzielają w obiegu publicznym takim największym.
Oni mają swoje internetowe grupy dotarcia, które powodują,
że czasami nie muszą nawet płyt wydawać.
Ale ci artyści, o których Pan wspomina, to zaczynali
w tych czasach, kiedy to jeszcze było modne.
Bycie niezależnym artystą.
A wśród bardziej współczesnych, tak żeby
Państwu przybliżyć, to jest płyta zespołu
King Gizzard & Lizard Wizard.
Nie wiem czy Pan słyszał o tej nazwie. Słyszałem.
No i wydaje mi się, że to są wskrzesiciele.
To o czym Pan mówił o
nieskrępowanej wyobraźni, pasji i odwadze tworzenia.
Ja uważam, że byłoby nadużyciem powiedzieć,
że jest to sztuka zanikająca.
Takich artystów jest bardzo wielu, tylko
zmieniła nam się percepcja medialna.
Kiedyś jedynym źródłem były wydawane
płyty i radio, czasami telewizja.
Nie było internetu, nie było zupełnie innych środków.
Patrzyliśmy przez ten pryzmat.
Teraz my się nawet nie zdajemy sprawy co się
dzieje wokół bardzo wielu gatunkach muzyki, bo nie mamy
do tego dostępu, bo tego nie szukamy.
Ale ten obiekt jest.
Jest masę polskich zespołów, które
znakomicie funkcjonują na świecie.
A mógłby Pan wymienić właśnie z
tej półki, o której mówimy? Zespół Trupa Trupa.
Jest taki zespół z Trójmiasta.
który w Polsce nawet jest dość niechętnie zapraszany.
Którego utwory gra w swoim
programie radiowym BBC i GIPOP.
Grają wszystkie największe festiwale na świecie.
W styczniu mają sesję w BBC 6,
czyli prawdopodobnie najlepszym muzycznym radiu na świecie.
I ponieważ w Polsce trochę są im
ludzie niechętni, bo inni muzycy się obrażają.
Oni przez to się troszeczkę od nas odsunęli
i sobie tam egzystują gdzieś na świecie.
To samo jest z Hanią Rani, która
oczywiście jest w Polsce rozpoznawalna, ale gdybyśmy
zobaczyli na jej stronę internetową, na jej
trasę obecną, Madryt, Barcelona, Paryż, Londyn.
Strasznie komercyjne miasta.
Przy dużych filharmonicznych salach,
w bardzo niezależnej wytwórni.
W dodatku wykonała teraz woltę artystyczną,
bo zaczęła się starymi syntezatorami bawić.
Takich przykładów jest bardzo wiele, tylko odzwyczailiśmy się
od tego, albo nie przyzwyczailiśmy się do nowej
sytuacji, że jest kilka obiegów medialnych i niekoniecznie
to co gra RMF albo pokazuje Dzień Dobry
TVN, to jest cały świat muzyczny.
Prawdopodobnie to też są procesy, w których
przechodzimy z jednej, z alternatywy do mainstreamu.
Ja tutaj pozwolę sobie pewnie nadużyć swojej obserwacji
i potraktować to jako dostrzeżenie pewnego zjawiska.
Takiego przejścia artystki wolnomyślącej z pomysłem na siebie
do głównego nurtu to jest Lady Gaga.
która szokowała początkowo opinię publiczną
swoimi występami, swoimi strojami.
Przypomnę, słynna sukienka z surowej
wołowiny trafiła zresztą do muzeum.
Pan też miał przyjemność i zaszczyt rozmawiać z
nią przy okazji wydania albumu w 2011 roku.
Część pewnie tego wywiadu znajduje się w
ostatnim dostępnym, ostatnim numerze machiny, którego pan
Piotr Mez był redaktorem naczelnym.
Ten numer znajduje się w naszych zasobach w
czytelni ogólnej i jest zdjęcie też z tego
spotkania, na którym Lady Gaga Siedzi w stroju
tak skrajnie rozpraszającym bym powiedział.
Jak pan wytrzymywał to napięcie?
Jak w ogóle pan wytrzymywał napięcie związane z rozmowami
z artystami z najwyższej półki, z takimi ikonami, którym
może przyjść do głowy w każdej chwili wszystko?
Rozumiem, że mogę pominąć jak
wytrzymywałem strój, bo to jest...
A nie, to mnie nawet bardziej ciekawi.
Ja tak zupełnie serio, ja wcześniej trochę robiłem
na tym samym wyjeździe z nią wywiad radiowy,
gdzie była ubrana normalnie, w ogóle nieestradowo.
Ten strój był spowodowany tym, że to była telewizja.
Natomiast myślę, że Mogę uczciwie powiedzieć, że
ponieważ ja teraz trochę zdradzę swój warsztat.
Staram się zawsze otworzyć
rozmówce jakąś niespodzianką.
Ja zawiozłem Lady Gadze bardzo rzadkie
wydanie płyty japońskie zespołu Led Zeppelin,
bo wiedziałem, że ona jest fanką.
I podarowałem jej to na początku rozmowy.
Ten wywiad jest pewnie gdzieś dostępny ciągle na stronie
TVN, bo to było w Dzień Dobry TVN.
I to otworzyło jakby rozmowę zupełnie
inaczej, poszła w zupełnie inną stronę.
I myśmy się najnormalniej w świecie zagadali.
Ja przestałem zwracać uwagę na jej strój.
Przyznaję się bez bicia.
Dzisiaj sobie przypomniałem dopiero zobaczyć.
Państwo jeżeli będziecie mieli ochotę zajrzeć
to od jutra już wczytajmy.
A czy zgadza się Pan w ogóle z
tą moją nowatorską tezą, że Lady Gaga była
takim pośrednikiem między alternatywą a mainstreamem?
Tak, natomiast bardzo godnie zmieniła się wraz z wiekiem,
dojrzewaniem i rozwijaniem swojej sztuki w to, żeby nie
Wylądować tak jak pewien pankowiec angielski, którego widziałem ostatnio
na koncercie w Krakowie, który ma 73 lata i
wygląda dokładnie tak samo jak wtedy kiedy miał 21,
tylko jest cztery razy większy.
To był taki zespół, który jeździł, uciekła mi teraz
nazwa, z Republiką jeszcze na pierwszą trasę po Polsce.
Ja rozumiem, że on w pewnym sensie trzyma swoje ideały.
Jest po prostu 73-letnim staruszkiem, który
mam wrażenie zawsze na cenie, że
za chwilę trzeba będzie wzywać pogotowie.
Ale dalej jest w skórze z ćwierkami.
Jest w tym coś pięknego.
To jest trochę inaczej.
Myślę, że ogromną umiejętnością artystów jest też,
przywołam swojego ulubionego Nicka Cave'a, jest to,
że on też był kiedyś zadziornym punkowcem,
a teraz jest bardziej poetą.
Żeby rozwijać swoją sztukę trochę zgadzając się z upływem
czasu, a nie kontestując go zawsze i do końca.
Jest wyjątek, może ktoś nazywa The Rolling Stones,
ale to już jest zupełnie inna historia.
A teraz przyszło mi do głowy, jest na polskiej
scenie takie zjawisko jak Cookies of Death, którzy mając
dwadzieścia kilka lat, nagrali kilka zacnych płyt rebelianskich, buntowniczych,
po czym słuch o nich zaginął.
i zostali przywołani, może w tym, może
w ubiegłym roku, na męskim graniu.
Kuba Ostrowski powiedział, że nie będzie już nagrywał
nowych albumów, ponieważ ten bunt, pierwotny bunt, mamy
butelki z benzyną i kamiennie wymierzone w ciebie,
nie uchodzi w pewnym wieku.
To już nie będzie autentyczne.
To jest akurat trochę inna sytuacja, bo wszelkie
dane, które mam mówią o tym, że nawet
bym użył porównania, że Kukiz of Death to
był trochę inny gatunkowy, ale Boys Band, Czyli
projekt wymyślony i napisany według scenariusza.
Oczywiście porównanie jest prowokacyjne, ale
to nie był bunt.
To był bunt wymyślony i wydumany.
To nie był bunt autentyczny.
W składzie był Kuba Wandachowicz, filozof.
No właśnie, on wiedział jak to się robi.
Wiedział Pan dokument o tym zespole.
Pierwsza część, kiedy pod sceną bawią się setki ludzi
i druga część, kiedy pod sceną figlują sobie 2-3
osoby, bo już tylko tyle taką mieli publikę.
To było bardzo szczere.
Kuba Bandachowicz wcale nie ukrywał tego,
że to było bardzo fajnie zresztą
wymyślone i zrobione według wszelkich wzorców.
Ale to był bunt, który trochę
też udawadniał właśnie według jego wiedzy
filozoficzno-naukowej, jak można coś takiego zaprogramować.
To jest troszkę niebezpieczne pewnie
trochę, ale tak jest.
Czyli od samego początku słucha Pan trochę z przekąsem,
patrząc na to z przymrużeniem oka, na to zjawisko.
Może trochę za dużo wiedziałem, co jest oczywiście
błędem, bo nie powinno się za dużo wiedzieć. Prawda?
To nie powinno się...
A mówi się prawda, a nas wyzwoli.
Przepraszam? Nie, nie zawsze.
No i to może przejdźmy właśnie do tego
rozdziału naszej rozmowy związanego z dziennikarstwem muzycznym.
Z misją, z zadaniem
współczesnego dziennikarza muzycznego.
Zanim przejdziemy, no to łatwo się domyślić.
Nie wiem czy jestem współczesny.
Ale działa Pan nadal.
To program drugi Polskiego Radia.
Ale nie wiem czy moi słuchacze jeszcze żyją.
Ale ja Pana słucham. Zresztą...
I wydaje mi się, że są potrzebni, wręcz
są niezbędni przy takim natłoku wydawanej muzyki.
w różnych chmurach, SoundCloudach, Spotify i tak dalej.
Musimy przeprowadzać jakąś selekcję żeby nie zwariować.
A ja nie lubię jak mi
algorytm podaje co mi się spodoba.
Ja tylko wolę albo od sprawdzonych osób
takich jak Pan podejmując wyzwanie i słuchać
tego co Pan poleci albo samemu szukać.
Zgadzam się z jednym bo mi się zdarzyło, ja
wiem że to jest może zabawne albo wręcz komiczne,
ale mi się zdarzyło krzyczeć na algorytm.
Odwal się.
Podsuwało mi coś, co ja chcę sam znaleźć.
Mamy tą samą płynie w nas
ta krew buntu, niezależności, trochę pankowa. W Panu?
W Panu.
Może zapytam o Pana, czy
anarchistyczny żyłkę jeszcze w Pani.
Ja wiem, że nie wyglądam, ale w 1987 roku
zapowiadałem z głównej sceny Jarocin, więc mam jakieś tam...
I tak zostało.
Tak, tak zostało.
No to jak pan widzi to
zadanie dla dziennikarzy muzycznych dzisiaj?
Czy to chodzi o przebranie
po prostu tych ton materiału?
Tak, tylko nie przebranie w sposób, bo muzyki jest
za dużo i nie jesteśmy w stanie wszystkiego przerobić.
Ani ja, ani jakbyśmy nawet powołali zespół do spraw przerabiania
nowej muzyki, to byśmy nie byli w stanie tego zrobić
w żaden sposób, a już w ogóle nieobiektywny.
Więc myślę, że to jest jakoś bardzo
daleko posunięty kompromis, ale rozumiem, że są
ludzie, którym to się jakoś przydaje.
Czyli to, że ja w dalszym ciągu pasjonuję się muzyką,
że słucham muzyki nowej, starej, każdej i proponuję ją w
radiu, Przyciąga ludzi, którzy znają to co robię w radiu
od wielu lat i generalnie mają do mnie pewnie nie
100%, ale powiedzmy 60% albo 70% zaufanie, bo tyle z
moich propozycji im się podobało statystycznie.
Więc uważają, że jak mają szukać po omacku,
na co nie mają czasu, to może lepiej
posłuchać Meza, bo on czasami coś fajnego wymyśli.
I to w dużym uproszczeniu jest dla
mnie rola współczesnego dziennikarza muzycznego, tylko przy
założeniu, że ja nie mam wiedzy objawionej,
obiektywnej, tylko mam wiedzę swoją subiektywną.
Mogę nią zarazić i albo to trafi, albo
nie trafi, ale na pewno nie jestem profesorem,
analitykiem od muzyki, który z mądrą miną mówi
to jest świetne, a to jest do kitu.
Ja zawsze staram się, czasami mogę się zapomnieć, ale
staram się używać nie sformułowania, że coś jest najlepsze
albo dobre, tylko że mi się podoba.
A gdyby to od Pana zależało i Pan
był jedynym dziennikarzem w Polsce, to czy takie
zjawiska na naszej scenie jak Zdechły Osa, Waluś
Kraksa Kryzys przeszłyby to u Pana weryfikację?
Waluś Kraksa Kryzys zagrał na bardzo wczesnym
etapie świetny zresztą koncert dostępny w YouTubie.
Zapraszam do obejrzenia na mojej barce
w Warszawie, na moje zaproszenie.
Zdechły Osa jest dla mnie troszkę czymś innym, bo
tam jest bardzo duża obudowa wokół tego wszystkiego.
Mnie mimo wszystko najbardziej interesuje sama muzyka,
a Zdechły Osa jest zjawiskiem, w którym
bardzo dużo tych didaskaliów jest, co dla
mnie nie jest do końca moim światem.
Zaraz się okaże, że to będzie ten
sam worek co kulki, co wdech.
Trochę nie, bo są inne czasy, kiedy
kulkici zaczynali, gdyby mieli do dyspozycji media
społecznościowe tak jak są teraz, to to
zjawisko by zupełnie też inaczej wyglądało.
Ono myślę było mniej masowe niż mogłoby być teraz.
A coś Pan ostatnio wynalazł, wypatrzył, wysłał?
Całą masę różnych rzeczy.
Proszę podać chociaż kilka nazw.
Podam nazwę zespołu, który jako juror wynalazłem na
festiwalu w Połczynie, żeby było zabawniej, zeszłego lata.
Zespół nazywa się Fish Basket.
Jest to trio grające w muzykę instrumentalną z Katowic.
Jestem absolutnie zafascynowany, zachwycony nimi.
Oni bardzo dużo grają za granicą.
Austria, Holandia gdzieś tam sobie
jeżdżą na własną rękę.
Wpraszają się na festiwale, grają na
ulicy, grają na pustyni błędowskiej.
Jak mi się ktoś bardzo podoba to go
zapraszam na koncert u mnie na Barko.
Oni też grali sesję na Barko.
Ona jest dostępna na ich
Instagramie czy Facebooku, nie pamiętam.
Fish Basket, tak jak ryba po angielsku
i tam jest przepiękna, energetyczna, 20-minutowa sesja
tego zespołu, a następną sesję z zespołem,
który się nazywa To ma być Andrzej
Nocoń przerobiony jakimiś słowami przez coś innego.
Oni z kolei grają w moim krajowskim
mieszkaniu w najbliższą niedzielę, też zarejestrowaną sesję.
Ja takie rzeczy często robię.
Dziękuję za to podzielenie
się tymi nazwiskami, nazwami.
Jów Novels.
Przepraszam, zapomniałem o zespole,
o którym muszę powiedzieć.
Nazywa się Jów Novels.
Angielska Młodość, Novels.
Zespół też, który trochę koncertuje w Polsce, ale zespół
z tak uroczą muzyką typu 4id kiedyś wytwórnia, że
pracują dla nich najlepsi producenci w Europie.
Oni po prostu wysyłają swoje nagrania i mają fantastyczne
produkcje, fantastyczne teledyski i funkcjonują sobie świetnie grając w
różnych miejscach, a nie są ani w RMF-ie, ani
w A pan nie ma kanału Koncerty z Barki?
Nie mam, ale jest taki kanał, który się nazywa Port
Kultury i tam jest seria kilku koncertów, które były u
mnie w ramach tego, ale w czasie pandemii jeszcze jak
nie było możliwości organizowania koncertów, tyle, że tam czasami prawa
wygasają po jakimś czasie i znikają.
I przy tej okazji chciałbym nawiązać, bo myślę,
że to troszeczkę może nas dotyczyć, jeżeli chodzi
o branżę muzyczną i biblioteki nawet, Mianowicie, że
zauważyłem, że ludzie z przerażeniem stwierdzili, jak sobie
nie kupili na przykład fizycznego nośnika DVD, który
w zasadzie już umiera.
bo wszystko jest w streamingu albo gdzieś na portalach, to
się nagle okazało, że ich ulubiona rzecz zniknęła, bo się
prawa skończyły, albo się ktoś z kimś pokłócił.
I ten dostęp cyfrowy nie jest wcale taki wspaniały
jak nam się wydawało, bo bardzo często względy formalne
powodują, że coś na co machnęliśmy ręką, no po
co się gromadzić na półce jak wszystko jest w
internecie i w cyfrze w tej chwili dostępne.
No nie, bo czasami się okazuje, że
coś znika i czasami znika bezpowrotnie.
Domyślam się, że pan gromadzi płyty, nośniki fizyczne.
A z czego pan gra, jak pan puszcza muzykę w radiu?
Bardzo różnie.
Jeżeli grzebię właśnie w archiwach Polskiego Radia, które
są absolutną skarbnicą narodową, nie do końca jeszcze
spisaną i skatalogowaną i to jest jakaś rzecz,
której ja pewnie nie dokończę, ale chciałbym, nie
wiem, kogoś młodego przyuczyć, żeby w tym grzebał.
To jest działo opracowania, kogoś
panu dostarczymy tutaj od nas.
Ciężko jest najbardziej jak taśma jest nieopisana
i trzeba się domyśleć co tam jest,
ale dzięki temu trochę skarbów znaleziono.
Powiem tylko o tyle, że ja ostatnio zrobiłem sobie
tak zwaną kwerendę ze zbiorów i przy Tomaszu Stańce
mam 13 stron A4, w tym na przykład 30
godzin solowych nagrań tylko na trąbce.
które sobie leżą w archiwach Polskiego Radia.
Jest nawet jego sesja w Studio Osieckiej, kiedyś to się
nazywało jeszcze M1, z Janem Hammerem w roku 67.
Tego typu rzeczy są, tego jest cała masa.
Więc jak znajdę takie ładne taśmy,
to gram po prostu z taśmy.
Mimo, że pan inżynier dyżurny
mówi, że trzeba to zdigitalizować.
Ja nigdy się na to nie zgadzam, tylko gram z taśmy.
Jeżeli mam dostępny winyl, gram z winylowej płyty.
Nie zdarzyło mi się z wyjątkiem rzeczy, które
nie są inaczej dostępne grać w MP3.
Ale oczywiście bardzo często, tak zresztą jak wczoraj.
Miałem wczoraj audycję w dwójce, ponieważ w
niedzielę odszedł Marek Ałaszewski z klanu.
I tak się złożyło, że w
grudniu wychodzi słynne mrowisko zespołu klan.
Po raz pierwszy na nośniku Super Audio CD.
To w Polsce jest w pewnym sensie rarytas.
Brzmienie jest wspaniałe.
Wychodzi cały niemen.
Trochę klasyki, Grechuta i tak dalej.
I Mrowisko, które wychodzi dopiero w grudniu,
dostałem z wytwórni z tej smutnej okazji
przedpremierowo w tak zwanych plikach.
No ale to były pliki wysokiej rozdzielczości, takie nawet
lepsze niż to, co potem na płytę trafia.
Więc zdarza mi się i z tego grać.
A z tych trzech nośników płyta
winylowa, płyta CD i kaseta magnetofonowa.
Jakby Pan ustawił w jakiej kolejności
jeśli chodzi o popularność i przetrwanie?
Nigdy nie lubiłem kaset, taka jest prawda.
Zawsze mi ich nietrwałość i taka taniość przeszkadzała.
Na początku byłem zafascynowany kompaktem, ale mi potem
przeszło, bo uznałem, że to jest jeden z
najgorszych wynalazków ludzkości końca XX wieku.
To pudełko plastikowe, które się
nie da otworzyć, kruszy, łamie.
Małe to jak znaczek pocztowy, ta grafika.
Oczywiście płyta winylowa.
Jestem w stanie to obronić pod względem dźwiękowym.
Nie chcę się rozwodzić, ale są powody dla którego
płyta gra bardziej humanistycznie dla ucha niż inne nośniki.
Ma wspaniałą grafikę.
Ja mam 50 okładek
zaprojektowanych przez Andy'ego Warhola.
Można mieć dzieła sztuki Warhola, tak samo ważne
jak inne miliony egzemplarzy tej płyty, bo każda
z tych sztuk jest taka sama.
W pięknej ramce można to wisić
na ścianie, ale jest jeszcze jedno.
Kiedy słuchamy płyty winylowej i musimy, ja przepraszam Państwa
po tej stronie, bo siedzę cały czas, bo staram
się patrzeć na pana Eligiusza i do Państwa siedzę
tak trochę bokiem albo tułem, proszę nikt nie wadzi.
Płyta winylowa ma jeszcze jedną zaletę, żeby posłuchać
płyty winylowej musimy odłożyć telefon, nie smsować, nie
przeglądać internetu, tylko uważnie nastawić igłę gramofonu, a
po 20 mniej więcej minutach możemy sobie zrobić
przerwę na herbatę i odwrócić płytę i po
prostu płyta wymaga trochę atencji.
Słuchanie płyty wymusza na nas, żebyśmy naprawdę
poświęcili temu trochę inną uwagę niż w
przypadku słuchania w tle na laptopie i
przeglądaniu w tym czasie czegoś zupełnie innego.
Nie wymyślono lepszego nośnika, także dlatego, że
podobno te 20 minut na stronę płyty
to jest, według tam jakichś badań psychologicznych,
taka dobra porcja na jedno słuchanie muzyki.
Anglicy mają, nie wiem jak to po
polsku powiedzieć, attention span, czyli taki...
Trochę jak medytacja.
Warto więc pamiętać, że płyta winylowa również
jest dostępna w dziale zbiorów specjalnych.
Czy to jednak nieważne jest też sam
gramofon, sprzęt, na którym się odtwarza?
Oczywiście, że jest ważny, ale tutaj jakby zakładamy, że jeżeli
ktoś będzie zbierał płyty winylowe, to za chwilę mu będzie
szkoda, żeby one się niszczyły i kupi sobie gramofon, co
w tej chwili jest już znów możliwe.
A poza tym teraz zrobił się
z tego trochę taki symbol statusu.
Każdy artysta chce mieć płytę winylową wydaną,
bo wtedy uważa, że jest prawdziwym artystą,
a w domu nie wypada słuchać, puszczać
gościom kompaktów albo ozgrozoplików.
Trzeba płytę założyć na gramofon.
Czyli trochę snobizmem pachnie. Trochę tak.
Ale też znak czasów.
Ja myślę, że dobrze, że poza MP3, które
właściwie teraz handlują zespoły, wydają też na płytach
winylowych, często rezygnując właśnie już z CD.
I trzeba coś z tym fantem.
My jako instytucja musimy coś z tym zrobić.
Z MP2 jest duży problem.
Ja nie chcę tego tematu rozwodzić się nad
tym, ale to Neil Young krucjatę prowadził, ale
w końcu tam gdzieś machnął ręką chyba.
On ocenił, że w MP3 jest mniej
więcej 30% tego co zarejestrowano w studio.
Przez różne procesy.
Tam po prostu nie ma całej muzyki.
Chodzi o ten transfer 186 KB na sekundę.
Chciałbym jeszcze o radio Pana zapytać.
Ponieważ radio publiczne, radio
komercyjne, dobrze nam znane.
Chociażby RMF jako to radio komercyjne.
Program trzeci jako radio publiczne.
A teraz powstają radia społeczne.
Radia, które się organizują wokół słuchaczy, którzy
wspierają, dofinansowują stacje, ale też tworzą taką
społeczność, która jakby ma ze sobą kontakt.
Ja tutaj taką ciekawostkę
jeszcze Państwu pragnę sprzedać.
Ponieważ jak się pewna epoka kończy, to różnym
decydentom przychodzi do głowy usuwanie książek z biblioteki.
Tak było w przypadku Roku 89, gdzie powstała
taka idea, żeby wyrugować wszystkie książki prosocjalistyczne, kapitały
Marksa, Lenina, no i między innymi też ludzie
piszą wybór listów do fali 49.
Na szczęście dzięki dyrektorom tych instytucji, one po prostu trafiły
do archiwum, bo wiedzieliśmy, że nie tam przy tym nie
było, ale że to będą cenną później wskazówką, wiedzą o
dawnych czasach i to jest też do prac naukowych i
to jest wybór listów do takiego programu w Polskim Radiu,
który się właśnie nazywał Fala 49 i on się tak
wtrążalał w trakcie puszczania muzyki.
Tu Fala 49, trochę po wojskowemu.
Niezwykle siermiężne te listy, niezwykle siermiężna literatura,
nie do strawienia na jeden raz.
Ale tu można zobaczyć jak ludzie reagowali
żywo, no oczywiście przeciwko imperializmowi amerykańskiemu.
Jak się zrzeszali wokół tego tematu.
Wspólny wróg, bardzo jednoczny.
I tak sobie pomyślałem, też oczywiście nadużywając tej
swojej tezy, że to już był początek tego
budowania, kształtowania zaplecza słuchaczy wokół stacji radiowych.
To był początek radia społecznego.
Jeżeli by powiedzieć obecnym twórcom Radia
Społecznego, że takie mieli korzenie to
by się pewnie zmartwili trochę.
Natomiast ja muszę, bo żeby się zachować, że ostatecznie
to spotkanie jest w książnicy, ja głównie o Beatlesach
opowiadam, to ja też mam coś na temat.
Ja też kiedyś pracowałem w bibliotece.
To była biblioteka garnizonowa i ostatnie trzy
miesiące mojej zasadniczej służby wojskowej, do której
mnie wzięto za karę ze studiów.
I w tejże bibliotece garnizonowej przy ulicy Karmelickiej
w Krakowie byłem od Jak to się mówiło?
Brakowania książek? Ubytkowania.
Ubytkowania książek, tak.
Więc wszystkie książki, które były tam przez
jakąś komisję wysegregowane do tego, żeby je
usunąć z biblioteki, miałem się tym zajmować.
No i ukradłem całkiem sporo.
W tym pamiętam na przykład bajki o Leninie.
Pamiętam bajki o Leninie z lat 50.
I pamiętam nawet jedną bajkę o tym, jak Lenin
złapał wiewiórkę, ale ją wypuścił, bo miał dobre serce.
To były bajki dla dzieci.
I takich książek trochę tam nazbierałem.
Biblioteki mnie zawsze fascynowały głównie pod
tym względem, że można znaleźć książkę,
o której się nie miało pojęcia.
To jest najbardziej fascynująca rzecz.
Jeżeli chodzi o fale 49 to jest trochę
nie na temat, a trochę na temat spotkania.
Udało mi się całkiem niedawno odkryć
w archiwach Radia Wolna Europa.
był program Zielona Fala w Radio Wolna Europa
i otóż Radio Wolna Europa przeprowadziło wywiad z
zespołem The Beatles na planie ich pierwszego filmu
i uczyli ich mówić po polsku.
Jest tam Ringo Starr, który mówi Zielona Fala!
Słuchacze!
Polacy, tak, ja wiem, Polacy, Polacy.
Polacy byli znakomitymi pilotami, szczególnie jak
popili, to wtedy znakomicie im szło.
Jest niesamowity zupełnie wyjazd bitlesami mówiącymi po polsku
w roku 64 w archiwach Radia Wolna Europa.
Kompletnie nieznana historia, udało
mi się ją namierzyć.
Może, może Państwo macie jakieś pytania, to też
zachęcam do zastanowienia się, a może już będę
się mógł odwrócić w stronę Państwa.
A może już ktoś? Proszę bardzo.
Bardzo proszę.
Gdybym był bezczelny, to bym powiedział,
że w internecie można wszystko znaleźć.
Są na to sposoby, ale są tak sposoby domowe i naukowe.
Jeżeli to nie jest bardzo cenna
płyta, to polecam Szybę i Słońce. Po prostu.
I trochę cierpliwości.
Jak jest bardzo cenna to też warto ją może przegrać, żeby zachować
to co tam jest, ja nie wiem co to za płyta.
Ojej, to może je oprawić w ranki i kupić nowe?
Moja pierwsza płyta Beatlesów, prawdziwa, wymieniona z
kolegą ze szkoły podstawowej za tzw.
piłkę Biedronkę.
To była płyta Let it be, która mu upadła.
i miała taką szczerbę na dwa utwory i on już
jej nie chciał, a dla mnie, ponieważ nie byłem zbyt
majątny, ta wymiana za piłkę była czymś wielkim i to
jest opowieść o tym, jakie to były czasy.
Żeby te dwa utwory, które na każdej stronie
miały szczerbę, no taką wielkości pięści, więc tam
nie dało się tego słuchać, żeby przynajmniej z
tego jakiś wydobyć jakiś dźwięk, to ja przy
kręcącym się gramofonie podnosiłem igłę, żeby przeskoczyć tą
dziurę i usłyszeć, co tam jest.
Takie to były Takie to były sentymentalne czasy.
Mam gdzieś to płyta do tej pory.
Ja mam dwa pytania.
Pierwsze o jeszcze piosenkę Beatlesu, Now and Then.
Nie wiem kto o mojej uwadze kiedy wyszła
ta piosenka, tutaj nie było o tym wspomniane,
ale miesiąc temu, nie miesiąc, parę miesięcy temu
pojawiła się płyta Rolling Stonesów.
Również zespołu, nie może bezpośrednio
powiązanego, ale również legendarnego.
Czy te daty premier mogły być jakoś ze sobą powiązane?
Na pewno się ze sobą mówili, to było znacznie
bliżej nawet, dlatego, że album Stonesów ukazał się około
20 października, a Beatlesi piosenka drugiego listopada.
Oni się musieli umówić na to, że to wychodzi razem.
Być może te plany wcześniejsze spowodowały, że oni
zamiast kombinować, żeby się na pół roku od
siebie odsunąć postanowili rok 2023, raczej jego drugą
połowę po prostu zabić vintagem.
I dwa największe zespoły wydały płyty.
O Beatlesach mówiliśmy więcej, o Stonesach mniej, ale
oni wczoraj ogłosili, że jadą w trasę koncertową,
16 koncertów w Stanach i Kanadzie.
Płyta w 19 krajach jest na pierwszym miejscu,
w Polsce też, jeżeli chodzi o sprzedaż.
Jugger już skończył 80 lat, a
Richard skończy w tym roku.
Richard zresztą powiedział ostatnio w wywiadzie, że ponieważ
teraz jest nowa technologia, to on nie widzi
problemu, żeby po śmierci jeździł jako hologram w
trasy koncertowe, więc nie ma problemu.
Nie wydaje mi się, żeby tak dwie duże
rzeczy nie miały jakiegoś wspólnego, przynajmniej planu.
Szczególnie, że McCartney na przykład gra
na basie na płycie Stones.
To jak już mam mikrofon może przy okazji.
Drugie pytanie.
Chciałem zapytać o przyszłość dziennikarstwa
muzycznego w kontekście tego, że
ludzie słuchają muzyki ze streamingu.
Sam jestem w jakimś stopniu dziennikarzem muzycznym
naszego tutaj Radia Białystok i zastanawiam się
w jaką stronę to pójdzie, czy ludzie
faktycznie będą tych dziennikarzy muzycznych słuchać.
Nie wiem.
To jest najprostsze co mogę powiedzieć. Nie wiem.
Nie czuję się mocny, bo tyle razy już się
pomyliłem w swoich przewidywaniach, że po prostu nie wiem.
Generalnie odpowiedź chyba jest ta sama, którą
mówiłem wcześniej, że wydaje mi się, że
w każdej sytuacji przewodnik będzie mile widziany.
przewodnik, który trochę pomoże się w
tym gąszczu jakoś tam odnaleźć.
On może nie być oczywiście jedynym autorytetem, jedną
wskazówką, ale pewnie gdzieś tam się pojawi.
Rozumiem, że mówimy o takim dziennikarstwie muzycznym
bardziej autorskim, a nie o zapowiadaniu piosenek
z tyłu okładki, tylko o jakiejś własnym
wyborze, o jakichś takich rzeczach.
Chciałbym wierzyć, że tak.
Jeżeli nie, to pozostanie mi radio, w którym, uwaga,
zaczynam pracę 1 stycznia, to jest radio Saskakempa.
Robimy ze znajomymi takie radio.
Dziękuję bardzo. Dzień dobry.
Przepraszam, spóźniłem się niecałą godzinę, nie z
własnej winy, tylko z winy książnicy.
Musimy panu pokazać teledysk w takim razie.
Bo sfotografowałem plakat, na którym
było zaproszenie na godzinę 18.
W międzyczasie się okazało, że się zmieniła
godzina, stąd nie zbrakło szacunku do pana
Piotra, tylko po prostu z takiej pomyłki.
Ja przez dziesiątki lat, ponieważ mam już
tam ponad 70 lat, słuchałem trójki.
I nie ukrywam, że to co się stało
z Trójką to był jeden wielki dramat.
Wielu dziennikarzy wyrzucono, wielu dziennikarzy
odeszło w ramach solidarności.
Ale i zostało trochę tych dziennikarzy.
Nigdy nie było czegoś takiego w panu, może w
innych kolegach, ci którzy musieli tą trójkę opuścić, jakiegoś
takiego ostracyzmu w stosunku do tych, którzy zostali.
Jakieś tam argumenty kierowały tymi dziennikarzami, którzy
zostali, chociaż ta radio Trójka, no z
każdym dniem było coraz gorzej.
Tam nie było jakiejś tam szansy nawet na
to, że się kiedyś ta sytuacja poprawi.
Co Pan ma na takie moje osterki?
To jest rzeczywiście trudne pytanie, dlatego, że po
pierwsze kolegów, którzy zostali z takiego ważnego składu
Trójki, oczywiście nie chcę tutaj wartościować, to było
ważne, to nie ważne, ale takich rozpoznawalnych postaci
było naprawdę bardzo niewielu.
Każdy ma jakieś swoje indywidualne
powody, że chciałby zostać.
W paru przypadkach są to powody, tak jak
Piotr Baron, który ma duże kłopoty ze zdrowiem.
On się nie czuł pewnie na siłach zostawiać swoją
pracę i iść w nieznane, bo teraz kiedy dwa
radia, co uważam za największy sukces polskiej radiofonii, w
ostatnich latach to, że po takim wybuchu w Trójce
dwa radia znakomicie sobie poradziły bez całej machiny.
Kiedy to się zaczynało nikt nie wiedział jak to się
skończy, więc trudno mieć do Piotra o to pretensje.
Myślę, że każdy tutaj trochę sam decyduje.
Ja też zdecydowałem się pokazać u Moniki
Olejnik smsa, którego dostałem i po 20
minutach moja karta radiowa już nie działała.
A strażnicy mnie strasznie przepraszali, bo oni tam pracują
od kilkudziesięciu lat i mówią, że czegoś takiego nie
widzieli, bo musieli pójść ze mną w trójkę do
pokoju, jak zabierają rzeczy, żebym czegoś nie wyniósł.
To są wszystko trudne historie.
Nie potrafiłbym, mówię to uczciwie, nie potrafiłbym mieć do
nikogo z moich kolegów, którzy zostali, a to są
pojedyncze przypadki i każdy ma jakiś powód.
Nie o wszystkich chcę mówić, bo one są często bardzo
osobiste, że tak zrobili, bo każdy ma trochę swoje życie
i to co się stało nie jest ich winą.
Chciał albo wręcz musiał, bo życie tak złożyło
zostać, to ja mu tylko po prostu nie
zazdroszczę tego co tam się wyprawiało.
Ja byłem w takiej dziwnej sytuacji, że
pracując w dwójce radiowej miałem kartę potem,
która działała też w trójce, ale panowie
mieli napisane, żeby mnie nie wpuszczać.
Nie wiem dlaczego, bo może bym wysadził
trójkę w powietrze albo coś podobnego.
Może od razu uprzedzając pytanie, które albo
pan chciałby zadać, albo ktoś by chciał
zadać na pytanie, czy wróci stara trójka.
To jest pytanie, na które nie znam odpowiedzi, ale
jeżeli mówimy stara trójka myślę, że nie ma na
to szans i chyba nawet nie ma takiej potrzeby.
Po pierwsze obydwa radia i Nowy
Świat i 351 świetnie sobie radzą.
Myślę, że większość tych szczególnie ludzi, którzy to
założyli, którzy to prowadzą Nie bardzo chcę teraz
wracać mając swoje radio gdzie indziej.
Część być może by chciała i
wiem, że mają absolutnie wolną rękę.
Ale my nawet nie wiemy za bardzo na
jakim etapie jest reforma radia i telewizji.
To na pewno nie jest w tej chwili priorytet.
Może telewizja jest.
Ale radio nie, więc na razie czekamy co się wydarzy.
Ja generalnie o tym nie myślę.
Dla mnie kluczem będzie kto będzie szefem trójki.
To jest pewnie taki trochę klucz, bo to będzie
też gwarancja tego jak to radio będzie wyglądać.
Pewnie gdyby mnie ktoś zapytał to miałbym jakiś
pomysł na trójkę, ale ona powinna być nowa.
Ona nie powinna wracać do, tak jak ktoś zaproponował, żeby
teraz po prostu wrócić do ramówki z 2018 roku.
No nie, to chyba już nie te czasy.
Strasznie szkoda, bo trójka była
takim przedziwnym tworem, który się
trzymał wbrew wszystkim trendom współczesnym.
Nikt teraz nie słucha radia włączając rano i
włączając wieczorem, a trójki się tak słuchało.
Więc to było przedziwne zjawisko.
To jak można błyskawicznie coś zniszczyć
to jest zupełnie inna historia, ale
po prostu jesteśmy tu gdzie jesteśmy.
Bardzo bym chciał, żeby Trójka się odrodziła,
niekoniecznie z moim udziałem, bo myślę, że
ja już jestem w trochę innej epoce.
Powinni to zrobić młodzi ludzie.
Jest wystarczająca dużo ilość archiwów, gdzie można byłoby grać
i ptaszyna z trzema kwadransami jazzu i powtórkę z
rozrywki, żeby tamten sznyt ciągłości jakiś był.
I gdybym miał doradzić komuś, kto mnie zapyta, co
należy zrobić z Trójką, to bym powiedział usunąć politykę.
I mielibyśmy nawet przy różnych
zawirowaniach kiedyś święty spokój.
Przecież tak naprawdę to wszystko przez to.
Taka jest prawda.
Ja nie ukrywam, że dlatego, bo ja
z dwójką współpracowałem jeszcze będąc w trójce.
Byłem przekonany, że z dwójki wylecę, ale nie wyleciałem, bo
tam nie ma polityki, więc okazało się, że jak ktoś
gra tylko jazz i inne rzeczy, to jest bezpiecznie.
Trochę z lejalności dla szefowej dwójki, która mnie
obroniła po tym incydencie z olejnik też nie.
Ostatecznie przyjęłem oferty kolegów z 357,
ale jesteśmy w świetnych stosunkach.
I myślę, że tyle.
Strasznie bym chciał, żeby Trójka była
takim nowoczesnym radiem jak BBC Six.
Właśnie bez polityki, z muzyką.
Tam były zawsze ogromne możliwości.
Sam pamiętam, że nie wiem, no możemy pokazać nawet
zdjęcie, które wygląda jak z PRL-u, ale nie jest
takie stare, to żółte kwiaty ze Stingiem.
Dwa razy robiłem koncert Stinga w Trójce
i on śpiewał bez honorarium w Trójce.
Dostał strasznie brzydki bukiet kwiatów i
widzę, że nie jest zachwycony.
Takie rzeczy w Trójce wtedy były możliwe, bo
wytwórnie płytowe wiedziały, że Trójka to jest coś.
Tam przyjeżdżali artyści, nie brali pieniędzy, a
Sting mi powiedział, że zaśpiewał pierwszy raz
w życiu przed dwunastą w południe.
On poprzedniego dnia grał na Torwarze koncert, tuż obok
Trójki zresztą, w pół do pierwszej w nocy, a
rano było dziesiątej na próbie i zaśpiewał koncert.
Takie rzeczy były możliwe.
Tego mi strasznie szkoda.
Tego mi strasznie szkoda, że robiłem
programy z BBC z Londynu.
Przeróżne rzeczy.
Fajnie by to było odbudować, ale być może to
powinno być już zupełnie nowe, inne trochę rozdanie.
Panie Piotrze, Beatlesi, to zaraz po Panu.
Beatlesi nagrywali sporo pieśni protestongów, prawda?
Paul McCartney, Oddajcie Irlandii Irlandczykom, Lenon, Luck of
the Irish i jeszcze na pewno inne.
Czy mógłby Pan przybliżyć właśnie ten
temat i reakcje elit globalistycznych?
ludziom, którym się nie podobały tego rodzaju
protesty w pieśniach, które oni nagrywali.
Oni mieli problemy już w 60-tych latach
podczas tras w Stanach Zjednoczonych, kiedy protestowali
przeciwko wojnie w Wietnamie na konferencjach prasowych.
albo przeciwko temu był jakiś incydent, ja nie chcę w
tej chwili pomylić miasta, ale był w 66 roku jakiś
incydent, kiedy miała być na koncercie w jakimś takim stanie,
który był w średniowieczu prawie, segregacja rasowa.
I oni to zblokowali, to znaczy powiedzieli, że albo
nie zagrają, albo będzie jedna publiczność i tak dalej.
Więc oni już wtedy mieli trochę problemów.
W latach siedemdziesiątych Lenonowi groziła przecież
ekstradycja ze Stanów Zjednoczonych, bo został
uznany za wroga rządu Nixona itd.
Więc pod tym względem lekko nie było.
Ten menadżer Mittelsów jeszcze w sześćdziesiątych latach trochę ich
próbował hamować z takimi wypowiedziami ostrzejszymi, bo myślał bardziej
o bezpieczeństwie i komercji, ale myślę, że oni się
nie gryźli w język, Rok 1968 i zamieszki w
Paryżu, to co się wtedy działo jest skomentowane w
Revolution na białym albumie.
Come Together zostało chyba do kampanii
na senatora przez Timonty'ego Lerr'ego wykorzystane.
Dużo tych rzeczy było.
No i Give Peace a Chance na przede wszystkim.
Myślę, że to jest Niezwykła historia, kiedy autor piosenek,
no już go nie ma z nami, ale największy
komplement dla autora piosenek, że po 50 latach te
piosenki są w normalnym obiegu na ulicy śpiewane.
Bardzo dziękuję, że Pan to zapytał, bo
to jest często trochę niedoceniana strona Beatlesów
i tego jak Lennon genialnie potrafi utworzyć
tego typu hymny, bo to są hymny.
Taką historią już może mniej z protestu, ale z hymnu
na pewno jest też to, że nadużyję trochę czasu, dobrze?
Jakieś 3 minuty potrzebuję.
W 67 roku wystrzelono pierwszego satelitę
telekomunikacyjnego, takiego co przekazywał program telewizyjny
z kontynentu na kontynent.
To brzmi dzisiaj dość surrealistycznie, bo teraz co chwilę
są koncerty albo Olimpiada albo coś tam jeszcze transmitowane,
ale wtedy to był pierwszy satelita, który mógł z
Europy do Stanów i gdzie indziej przesłać sygnał.
Jakiś producent z BBC wymyślił, żeby w
takim razie zrobić program, który połączy świat
na żywo po raz pierwszy.
Ten program jest dostępny w YouTubie i do
tej pory robi ogromne wrażenie, bo tam było
tak, że łączono się z Hiszpanią, gdzie Pablo
Picasso malował obraz na żywo w swojej pracowni.
Przełączano się do Las Calles w
Mediolanie, gdzie Maria Callas śpiewała arie.
Potem do Stanów, gdzie Leonard
Bernstein prowadził próby orkiestry.
I tak sobie po świecie wędrowali, a na
końcu byli Beatlesi, którzy mieli nagrywać swojego nowego
singla w Londynie w studio Abbey Road.
menadżer Beatlesów powiedział im o tym, że słuchajcie
będzie niesamowita historia, załatwię wam udział jako reprezentantów
Wielkiej Brytanii w takim programie, który będzie oglądał
miliard ludzi na świecie itd.
Beatlesi to kompletnie zlekceważyli, bo to wtedy
nie było za bardzo do wyobrażenia.
Oni myśleli, że to jest występ w telewizji kolejny.
Dużo mieli tego.
Menadżer powiedział, że jest tylko jeden warunek,
musicie napisać nową piosenkę, bo to będzie
premiera światowa właśnie, jak nagrywacie.
Dobra, napiszemy piosenki.
Tydzień przed wydarzeniem menadżer pyta,
gdzie jest piosenka, jaka piosenka.
Piosenkę mieliście napisać, bo będzie występ w
telewizji dla miliarda ludzi za chwilę.
Lenon mówi, no dobra, co to ma być?
Nie wiem, będzie to oglądał cały świat,
ma to być chyba w miarę zrozumiałe
i proste, tak żeby dotarło wszędzie.
Lenon mówi, a to już wiem.
Poszedł do konta i napisał, all you need is love.
Co zresztą obejrzał cały świat, a George Martin,
producent Beatlesów powiedział mi kiedyś w wywiadzie, że
ponieważ to wszystko nie było telefonów komórkowych, nie
było nic, to wszystko było na halo wchodzimy
na antenę, na coś takiego.
to ponieważ oni się połączyli wtedy z przekazem telewizyjnym
na świat o 20 czy 30 sekund wcześniej, to
zabrakło 3,5 sekundy, żeby miliard ludzi zobaczył butelkę whisky,
którą sobie dodawali od wagi przed wejściem na antenę,
bo byli przerażeni co się dzieje.
Skoro mówię o Martinie, już skończę.
to producent Beatlesów kiedyś pokazał mi
na czym polega prawdziwy angielski humor.
2006 rok, on już był
stareńki, już troszkę nie dosłyszał.
Na stole był mikrofon, jak próbowałem ten mikrofon
poprawić, ustawić, on też, jakoś nam się ręce
zderzyły i producent wszystkich nagrań Beatlesów popatrzył mi
w oczy i powiedział, nie bój się, ja
już nagrywałem kiedyś dźwięk.
To tyle.
Pani była tam jeszcze. Dobry wieczór.
W zasadzie to już Pan odpowiedział bardzo do
tej części na moje pytanie, bo ja chciałam
dopytać o ten nurt nie audio już, gdzie
tutaj rozumiem, że zostały poruszone kontemplacje, medytacje, wizualizacje.
Ja o audio tak nie będę
mówić, ale właśnie ten nurt audio-wizualny.
Bo ostatnio spotkałam się będąc u znajomych w
Poznaniu przy takiej dyskusji, że fajnie właśnie łączyć
nurt audio-wizualny z takim myśleniem wizualnym i z
tym co pozostaje w obrazach ruchomych.
I tak pokazali mi kilka takich ciekawych przykładów i
doszłam do wniosku, że pewne nurty, trendy muzyki, które
ja już dzięki swoim latom odkryłam bardzo dawno, Łączę
teraz słuchając audio właśnie starych przebojów, bardzo dobrych zespołów,
z których rosłam, Nirvana na przykład i przerzuciłam się
na te nowsze i poznaję teraz ten nurt audiowizualny
przy uruchomionych obrazach, koncertach, live i nawet jak ostatnio
na Apple Music oglądałam, to oni też tak zaczynają
w te nurty wchodzić i moje pytanie brzmi, dlaczego
by nie?
A nie wiem czy nie, bo to Pan
powiedział, że raczej tak, tak przy tym.
Nie propagować tylko audio, ale wchodzić również
ten nurt audiowizualny i tworzenie, czy przetwarzanie
tej muzyki przez znane zespoły.
Nie tylko z koncertów live, ale również
z filmików, wideo i tak dalej.
Tak sobie teraz daję różne przykłady.
Wydaje mi się, że dla obecnej młodzieży to
takie dwa nurty, gdyby się to połączyło. Tak?
Ale ja muszę Panią chyba albo
zmartwić, albo rozczarować, że to jest.
A ja wiem, że to jest.
Że to funkcjonuje.
Ale przy płytach winylowych to się nie sprawdzi.
Przy kasetach CD się nie sprawdzi.
Przy odkrywaniu, że teraz coś retro jest znane, dobre.
Rozumiem, tylko że proszę zauważyć jedną rzecz.
Płyta winylowa nigdy, artysta nie
wydaje wyłącznie płyty winylowej.
Płyta winylowa jest tylko jednym z nośników, Są tacy,
którzy nie chcą kompaktów, tylko chcą kasety oczywiście.
Ale zawsze temu towarzyszy w tej
chwili wersja cyfrowa, streamingowa, zawsze.
Więc płyta winylowa jest tylko jednym z
nośników dla tych, którzy chcą samego albumu.
Okej, to wróćmy do takich utworów,
gdzie pojawia się ruch sceniczny.
Tantą Mimaj nie tylko.
I wtedy właśnie płyty winylowe, tak jak widziałam tam
na przykładach, a nawet wprowadzono mnie w taki nurt,
pokazując to na przykładzie takich teatralnych scenek.
że płyta winylowa najczęściej teraz jest
wykorzystywana właśnie w takich nurtach scenicznych,
teatralnych i tak dalej.
Więc dlaczego by nie?
Bo jednak mimo wszystko wydaje mi
się, że dzisiejsza młodzież troszeczkę inaczej
reaguje na przykład na koncertach.
A co innego jak na przykład widziałam tę samą
młodzież i artystów, nawet znanego zespołu tu w Białymstoku.
Kiedy odtwarzałam im ich przebój,
który jest teraz znany. np.
w niebieskim mikrofonie, to jednak np.
nie podobało się solisty, ale
perkusista powiedział, że jest świetne. Tak?
Gitarzysta mówi, że rewelacyjne.
Ja tak analizuję to w nurcie
artystycznym i analizuję jako odbiorca.
I tutaj Pan już dał ten przykład na poprzednie pytanie.
To bardzo właśnie świetnie, bo to też o to
chciałam dopytać, ale to może już w rozmowie kolorowej.
Dobrze?
Nie wiem, czy będziemy mieli na to
czas, bo ja troszkę mam ograniczony.
To może nie, to może kiedyś w przyszłości.
Nie, ja myślę, że te rzeczy, tylko rozumiem, że
nie mówimy o sytuacji zero-jedynkowej, że coś zastąpi coś.
One sobie współżyją te rzeczy,
one sobie naprawdę współżyją.
Nie wiem, pewnie pani nie była, tak sądzę, ale
proszę zobaczyć, co robi teraz na scenie Bjerko.
Ona gra teraz na coś w Rakowie. Tak, ja widziałam.
Tak, tak, ale to jest tylko dla...
Nie tak szerokiej, takiej szerokiej rzeczy odbiorców,
jak na przykład dla pokolenia X, Y. Tak.
Dla Płatków Śniegu, dla pokolenia IKEA. Tak, tak.
To, tak.
To jest odbiór bardzo dobry.
To jest alternatywna muzyka.
Takiej muzyki jest dużo. Dobra, okej. Dziękuję.
Dziękuję.
To jeszcze na koniec jedno zjawisko i jedno zadanko.
To zjawisko to zapraszanie artystów do
prowadzenia swoich audycji autorskich, muzycznych.
Fisz, m.in.
Organek, Nowika i wielu innych.
Pana zdaniem to jest dobre, ale tylko na krótką metę.
Artyści zawsze, sam kiedyś namówiłem Monikę Brodkę na audycję,
artyści się strasznie do tego zapalają, po czym po
trzech tygodniach okazuje się, że to jest cotygodniowy obowiązek,
a oni są zmęczeni albo jadą w trasę i
się zaczyna problem dość szybko.
Więc generalnie problem jest z utrzymaniem jakości
tych programów, bo tak jak mówię, to
jest normalna praca, którą trzeba wykonać, trzeba
mieć do tego trochę świeży umysł.
Oni najczęściej te programy
nagrywają, choć nie wszyscy.
Natomiast drugim problemem jest to, że nie każdy artysta
jest, nawet jak jest bardzo znany i gra świetną
muzykę, koniecznie dobrym radiowcem w sensie mówienia o tym.
I często lepiej by było, żeby stworzyli
playlistę po prostu swoich ulubionych utworów, bo
one bardzo dużo o nim mówią.
Natomiast są oczywiście wyjątki.
Program Waglewskich jest dla mnie absolutnym wzorem tego,
jak można to robić, nie będąc profesjonalistą, bo
oni się nie silą na to, profesjonalnymi radiowcami.
Natomiast myślę, że program, w którym jest
za dużo artystów i chyba taki jakiś
moment w którymś momencie w 357 nastąpił
nie przynosi nowych słuchaczy tak bym powiedział.
Bo jednak jeżeli pracuje się w radiu
to chyba nie można z tego wyjść.
To się myśli 24 godziny na dobę radiem
i szuka się inspiracji w ciągu dnia ze
wszystkiego żeby móc zmontować 2-3 godziny audycji.
Nie chcę mówić za nawet jednego z moich kolegów, bo
każdy ma własne patenty na to, jak to robić.
Ja w każdym razie łapię się na tym, że
w pewnym sensie jestem cały czas w pracy.
To znaczy jak coś usłyszę, zobaczę, przeczytam, to
bardzo często przychodzi mi natychmiast pomysł na to,
że mógłbym z tego zrobić jakąś audycję radiową.
I dzięki temu odkryłem to, że wprawdzie mam i
laptopa i różne inne urządzenia, ale bezcenny jest notes
i ołówek, bo wtedy można szybko w każdej sytuacji
zapisać to co przyszło do głowy.
to niech Pan poczuje się teraz w sytuacji, że
zaraz może zostać zainspirowany do czegoś ciekawego, żeby o
tym opowiedzieć na antenie i może zagrać.
I to jest to zadanko, które mam dla
Pana, ponieważ wprowadziłem taką kolekcję stu kultowych albumów
swego czasu do działu zbiorów specjalnych.
Proszę, niech ta kartka leży.
To jest, zatrzymało się na liczbie 87.
Tyle płyt udało mi się zebrać.
Za chwilę je Państwu pokażę.
I przy ewidentnych brakach po prostu nie miałem
pomysłu czym można, co można jeszcze tutaj dorzucić.
I teraz poprosimy, poproszę pana Piotra, żeby rzucił
okiem i zauważył ewidentne braki, które trzeba.
13 jest, tak?
Brakuje.
Tak, ale pan może podać kilka tytułów.
Ja sobie pozwolę jeszcze.
Ale ja myślę, że ja spokojnie podam
13 polskich tytułów, które by to uzupełniły. Niemożliwe.
Niemożliwe, no to piszmy, no to ja będę notował.
Tylko proszę mi dawać po łapach, jeżeli
nie zauważyłem czegoś, jeżeli o Polskę.
Dżamblę, wołanie o słońce nad światem.
Kto, kto?
Dżamblę, taki zespół.
Tak. Tytuł?
Wołanie o słońce nad światem.
Mrowisko i klan.
Tak.
Niemen, marionetki albo niemen wolumen pierwszy i
drugi różnie się na to mówi.
To jak się mówi?
No mogą być marionetki, podwójna płyta.
A nowa płyta z Andrzejem Zauchą?
Coś bardziej oczywistego może.
Ale to są rzeczy absolutnie
oczywiste, proszę mi wierzyć.
Oczywiste to jest The Doors, The Doors.
Z jakiegoś powodu zainwestowano ogromne pieniądze, żeby
płytę i Klanu i Jumbli wydać teraz
na Super Audio CD i Niemena.
Dziękuję za audycję.
To jest przedsięwzięcie takie, które musi jakby uwzględniać, że
ktoś te płyty kupi, bo one są drogie.
Więc pod tym względem jak najbardziej.
Czy ja tutaj dobrze kojarzę, że
tu się też jazz gdzieś pojawił?
Tak, pojawił się jazz.
Komeda, Keith Jarrett, no niewiele tego.
A komeda jest Ania, tak?
Ania Stigmatic.
No dobrze, dobrze.
Ale jest komeda.
Jest komeda, jak najbardziej jest.
Ja myślę, że nie może się to wszystko jedno
tak naprawdę, która płyta, ale nie może się ta
lista bez Piaty Smith obyć, tak myślę.
A czy Them Horses nie ma?
Jest, tak?
Przepraszam, wycofuję wszelkie te.
Nie wybaczę Panu Kate Bush oczywiście.
Tak, tak, tak.
Ja miał na końcu opuszku w palcach.
Nie wybaczę Panu Nika Cave'a, chociaż
tu będzie pewnie problem, ale nie. Boatman's Call.
A Nika Cave'a który album jest? Boatman's Call.
Boatsmen od, boat od statku albo łódki.
Ile tam brakuje jeszcze?
Siedem, ale to niech Pan
mi zostawi chociaż trzy ostatnie.
Nie, no dobrze, oczywiście nie.
Ja nie wiedziałem, że mam na trzynaście.
Ale proszę mi wierzyć, że setka to
jest bardzo duży problem, choć ja bym
przede wszystkim ograniczył coś straszne.
Tak, żeby każdy wykonawca miał tylko jedną płytę,
bo to nam daje jednak bardziej kolorowy obrazek.
Ja wiem, że ciężko jest wybrać, bo tutaj
są pierwsze cztery cepeliny i ja wiem, że
trudno jest wybrać, który powinien być.
Mogę powiedzieć, który ja bym dał?
A który Pan by dał?
Dwójkę?
Nie. Nie?
Nie, czwórkę. Czwórkę? Tak.
Ze schodami do nieba? Aha.
Najbardziej wpływowała była trójka.
Teraz z perspektywy czasu już dzisiejszego
roku, bo ona była kompletnie nietypowa.
Pokłócimy się za chwilę, nie kłóćmy się.
Dobrze, jeszcze coś muszę wymyślić.
Ja bym coś polskiego wymyślił, bo
naprawdę jest wiele wspaniałych absolutnie płyty. Z W.W.
mam taki problem, że nie wiem co wybrać, więc...
Ale ma pan rację, W.W.
zasługuje nie tylko dlatego, że
napisałem o niej książkę. W.W.
zdecydowanie tak.
Z czasów z Zbigniewem Hołdysem czy później?
Ale Zbigniew Hołdys to tak nie bardzo chyba.
Nie?
To nie ten ślad. Nie, nie.
Zbigniew Hołdys to inny.
Zbigniew Hołdys to jest ten facet, który 20
lat temu mówił, że nie był na żadnym
z koncertów dwóch Rolling Stonesów w 67.
15 lat temu mówił, że był na jednym,
a 10 lat temu, że na obydwu.
No to niech pan poda tytuł
albumu WW, żebym ja już tutaj...
Flota Zjednoczonych Sił.
O! O! No...
I tutaj WOŚP mamy już...
A Ewa Demarczyk?
Jedyna płyta tak naprawdę?
Demarczyk, a resztę pozwolę sobie...
Dobrze, już nie kombinuję.
Panie Piotrze, jeszcze jedno pytanie. Tak.
Pocztówka od Johna Lenona czy dedykacja od Mika Jagera?
Którą pan bardziej ceni?
Pocztówka od Johna Lennona, bo to
jednak było znacznie większe migotanie komór
miałem, jakby padła ze skrzynki pocztowej.
Z Jagerem było trochę inaczej.
Z Jagerem było tak, że ja pomijam, że ja wcześniej
z nim miałem okazję rozmawiać, ale facet, który zrobił ich,
to jest pocztówka od Lennona, którą dostałem i który mi
napisał rzecz, którą staram się stosować w życiu mniej lub
bardziej udanie, czyli keep on rocking.
A co to może oznaczać, bo to jest wolne?
W 1979 roku wtedy w głębokim PRL-u, kiedy ja byłem
na chwilę przed pójściem do wojska za karę, oznaczało to
my mamy rację, rób tak jak robiłeś do tej pory,
nie przestawaj, nie daj się, bądź krnąbrny, Tak.
Rock'n'roll wymaga poświęceń, powiedzmy, prawda?
Natomiast z Jagerem była prostsza historia.
Kiedyś facetowi, którego ściągnąłem do Polski, który mu zrobił
23 teledyski, im zrobił, dałem w prezencie na przywitanie,
bo się miałem z nim opiekować 3 dni w
Polsce, książkę o koncercie w 67.
Taki album, bardzo polecam, jest chyba w
Jazz Forum, jest tylko do kupienia.
Zdjęcia z wizyty w Stomsów w Warszawie w 1967 roku.
W tym zdjęciu jak na pokładzie samolotu
witałem ich dziewczyny w strojach ZMS-owskich, z
czerwonych krawatami i gościkami w celofanie.
Mina Jagera i Ryszardza, którzy patrzą
na te przerażenie, zwarta wszelkie pieniądze.
Dałem mu tą książkę, on tą książkę sfotografował,
telefonem wysłał i za chwilę zapytał, słuchaj a
mógłbyś jeszcze jedną załatwić, bo mig by chciał.
Myślę, no nieźle.
I rzeczywiście jak wyjeżdżał już z Polski ten
Michael Lindsay Hawk, to go zapytałem, co z
tą książką, on powiedział, tu masz adres do
biura, do Stansu, wyślij i będą się cieszyć.
Byłem akurat w Londynie, więc
chciałem biuro zobaczyć osobiście.
Biuro było skromne, była jakaś starsza pani,
Stasi byli w Stanach na trasie koncertowej.
Dałem książkę, podziękowałem, wszystko ok.
Miesiąc później dostałem list od tegoż
pana Lindsay'a Hogga, którym się opiekowałem.
poszedł na próby w Los Angeles, stąd słów przed
trasą i zapytał Mika, czy dostał książkę z Polski.
Mik powiedział, dostałem, jest bardzo ładna.
I mówi, to pisz tu podziękowania.
I oczami wyobraźni widziałem, bo to była taka
kartka złapana gdzieś, naprawdę jedyna kartka, która była
jakaś w kolorze pana spodni, mniej więcej, taka
kompletnie abstrakcyjna, na której było napisane, tak jak
taki uczniak pisze, Piotr, bardzo dziękuję za ładną
książkę Mik, takie coś.
No i mam taką pamiątkę, ale jednak to jest ważniejsze.
Koncert Rolling Stonesów w sali kongresowej był jednym
z przyczynków do pojawienia się polskiej sceny bluesowej,
ale to temat na zupełnie inne spotkanie.
Bardzo serdecznie dziękuję za dzisiaj.
Serdecznie dziękuję Państwu.